فقط پسر و دختر

می شنوی !

 

 

 

 

 

 

 چقدر تنهایم امشب .

 

 

 

حتی ستاره ای در آسمانم نیست .

 

 

 

غم تنهایی گلویم را می فشارد  .

 

 

 

برای لحظاتی نفسم سخت می آید .

 

 

 

به او فکر می کنم .

 

 

 

به خاطراتمان .

 

 

 

به دنیای ساختگی ای که برای رسیدن به آن لحظه شماری می کردم .

 

 

 

هیچ شد . 

 

 

 

صدای قهقهه هایی را می شنوم .

 

 

 

کمی آرام تر قلم می زنم تا توهم بشنوی ...   می شنوی !

 

 

 

عقلم است که می خندد به حال و روزم     

 

 

 

آخر می دانی روزی که او را دیدم و دل بستم    

 

 

 

عقلم در گوش هایم فریاد می زد    

 

 

 

" این کار را نکن "        " او را در دل راه نده "        "  او لایق دوست داشتن نیست "

 

 

 

اما  من و دل بی توجه به فریاد های عقل در گوشه ای آرام نشسته بودیم و من از زیبایی های

 

 

 

او برایش تعریف می کردم و چقدرمشتاقانه گوش می داد.     احساس کردم ترسی دارد .

 

 

پرسیدمش دل ! چه در دل داری؟  گفت می ترسم باز به تو اعتماد کنم و جز آشفته حالی

 

چیزی برایم نگذاری! گفتمش نه این بار   او کس دیگری ایست !     با همه فرق دارد !         

 

 او  مرا می فهمد! . . .

 

آری آن روز را به خوبی به یاد می آورم !

 

 قهقه های عقلم یادآور خوبی بود.

 

حال او می خندد به حال روزم   حال و روزی که او از قبل ندایش را داده بود.

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٤/۱۸ساعت ٤:٢۸ ‎ب.ظ توسط MAHDI نظرات () |